De Spaanse tegenwoordige subjuntivo voor verzoeken en wensen

01 / Begrijpen

Onderscheid een wens van een bewering

Vergelijk zeggen dat iemand komt met zeggen dat je wilt dat die persoon komt. In het eerste geval wordt de komst als informatie gepresenteerd. In het tweede is die de inhoud van je wens. Het Spaans markeert die tweede relatie doorgaans met een subjuntivo na que. Dat betekent niet dat de handeling onmogelijk of onwaarschijnlijk is. Je kunt haar vol vertrouwen verwachten en toch de subjuntivo gebruiken, omdat de constructie een wens uitdrukt in plaats van de gebeurtenis te bevestigen. Leer het volledige patroon, inclusief het hoofdwerkwoord en het verbindingswoord, in plaats van elke gebeurtenis een numerieke mate van zekerheid te willen geven. De les begint met verzoeken en wensen omdat de twee rollen van de betrokken personen daarin gemakkelijk te herkennen zijn.

02 / Begrijpen

Gebruik een infinitief als het onderwerp hetzelfde blijft

Wanneer degene die iets wil ook de gewenste handeling uitvoert, volgt doorgaans direct een infinitief: Quiero salir, “ik wil vertrekken”. Als je wilt dat iemand anders vertrekt, biedt de bijzin met que plaats aan dat andere onderwerp en gebruikt hij de passende subjuntivo. Dit is een praktisch contrast voor de wenspatronen in deze les, geen bewering dat elke Spaanse infinitief zijn onderwerp deelt met het dichtstbijzijnde werkwoord. Andere constructies kunnen onderwerpen anders toewijzen. Bepaal eerst wie iets wil en wie handelt en kies dan de structuur. Het Engels gebruikt vaak een voorwerp plus to, zoals in I want you to leave; het Spaans neemt die volgorde in deze gewone constructie niet woord voor woord over.

03 / Begrijpen

Vorm de regelmatige uitgangen van de presente de subjuntivo

Regelmatige werkwoorden op ar gebruiken de uitgangen met e: e, es, e, emos, éis, en. Regelmatige werkwoorden op er en ir gebruiken de uitgangen met a: a, as, a, amos, áis, an. Een nuttig uitgangspunt voor veel werkwoorden is de vorm van de presente bij yo zonder de laatste o, maar onregelmatige werkwoorden en spellingveranderingen blijven aandacht vragen. Kies het onderwerp van de bijzin onafhankelijk van het onderwerp van de hoofdzin. Als ik wil dat we praten, is het eerste werkwoord enkelvoudig en het tweede meervoudig. De vorm die presente de subjuntivo heet, kan naar een gewenste latere handeling verwijzen; de naam beperkt de handeling niet tot het exacte spreekmoment.

04 / Begrijpen

Behoud bruikbare onregelmatige stammen en spelling

Vormen die op een onregelmatige stam van de presente gebaseerd zijn, zijn onder meer tenga, haga en diga. Andere veelvoorkomende subjuntivovormen, zoals sea, vaya, sepa en esté, moet je als afzonderlijke patronen leren. Werkwoorden zoals buscar passen vóór e de spelling aan om de medeklinkerklank te behouden: busque. Ook sommige werkwoorden met een stamverandering hebben bijzondere patronen, dus één truc op basis van yo is geen volledig vervoegingssysteem. Begin met de vormen die je voor echte verzoeken nodig hebt en voeg bewust nieuwe werkwoorden toe. Controleer zowel de uitgang voor het onderwerp van de bijzin als de stam van het gekozen werkwoord. Een uitgang die er vertrouwd uitziet, kan een verzonnen stam niet herstellen.

05 / Begrijpen

Formuleer een verzoek zonder de ontvanger uit het oog te verliezen

Een werkwoord van vragen, zoals pedir, kan een ontvanger in de hoofdzin en een onderwerp in de bijzin hebben. In Le pido que venga is degene aan wie iets wordt gevraagd ook het verzwegen onderwerp van komen. De vorm van de derde persoon kan verwijzen naar hem, haar of iemand die je met usted aanspreekt, dus context of een volledig zelfstandig naamwoord kan nodig zijn. Neem niet aan dat elk verzoek een direct bevel moet zijn. Een hoofdzin kan een verzoek weergeven of formuleren, terwijl de bijzin de inhoud ervan uitdrukt. Het voorwerpsvoornaamwoord blijft bij het werkwoord waar het bij hoort. Houd de functies in de hoofdzin bij voordat je de uitgang in de bijzin kiest.

06 / Begrijpen

Beperk de subjuntivo niet tot twijfel

Een beoordeling of emotie kan de subjuntivo gebruiken, ook als bekend is dat de gebeurtenis werkelijk plaatsvindt. Blij zijn dat iemand hier is, drukt geen twijfel uit over diens aanwezigheid. De grammaticale constructie plaatst dat feit binnen een emotionele beoordeling in plaats van het als belangrijkste nieuwe informatie te bevestigen. Omgekeerd gebruikt een bevestigende uitspraak van geloof of overtuiging doorgaans de indicativo, terwijl een ontkende overtuiging vaak de subjuntivo krijgt in de standaardpatronen die hier worden geïntroduceerd. Een genuanceerdere gesprekscontext kan de keuze van de werkwoordswijs beïnvloeden, dus vermijd de algemene regel dat elke ontkennende zin een subjuntivo vereist. Vraag wat de hoofdzin met de inhoud van de bijzin doet: die bevestigen, erom verzoeken of die beoordelen.

07 / Begrijpen

Houd voornaamwoorden in hun eigen bijzin en herken de grenzen

Een voorwerpsvoornaamwoord of wederkerend voornaamwoord hoort in een gewone bijzin vóór de persoonsvorm (het vervoegde werkwoord) in de subjuntivo. Het wordt niet aangehecht alsof de bijzin een zelfstandig bevestigend bevel was. Het woord que alleen vereist de subjuntivo niet: het kan ook feitelijke mededelingen en betrekkelijke beschrijvingen inleiden. Een gewenste toekomstige gebeurtenis na een tijdsaanduidend voegwoord of een niet geïdentificeerde referent in een betrekkelijke bijzin kan eveneens aanleiding geven tot de subjuntivo, maar dat zijn afzonderlijke constructies. Leer de redenen daarvoor in plaats van de werkwoordswijs als een reactie op één signaalwoord te behandelen. Leg in de keuzeoefening uit wie handelt en hoe de hoofdzin die handeling presenteert voordat je de vorm controleert.

Let op het verschil

Veelgemaakte fouten

Van begrijpen naar gebruiken

Maak je eigen voorbeeld.

Probeer dit zonder antwoordopties. Zeg je antwoord hardop of schrijf het hieronder en vergelijk daarna je redenering met het model.